Al de hele week is het mooi zonnig weer met 's middags zelfs 18°C. Dus verder met de coniferenhaag. De laatste keer was twee jaar geleden. En dat is dom, want als je het elk jaar doet zijn die takken lang niet zo dik. Maar ja, je hebt niet elk jaar zin of de geest voor zo'n klus. Enfin de boel is weer aan kant. Over een jaartje maar weer eens kijken... en dan maar zin maken.
Er zijn een aantal mensen in het dorp die, als ik een foto van een koe op het web-log zet, graag willen weten van wie die koe is. Dan moet ik me in dit geval even achter de oren krabben. Nou, deze zich voor het oor en achter zijn hoorn krabbende koe moet er een zijn van de broers Alloin. Hoe ik dat weet? De koe zelf herken ik natuurlijk niet, maar ik weet wel van wie de wei is waarin hij staat. En aangezien een boer normaliter zijn koeien niet in andermans wei zet...
Gottegot wat een verhaal. Enfin, mooie koe toch ?
Toen ik gisteravond zo eens om me heen keek, kon ik constateren dat ik inmiddels qua leeftijd zelf ook tot de doelgroep van André Rieu behoor. Dat is prettig, want niets is zo vervelend dan om in een zaal te moeten zitten met de verkeerde doelgroep. Enfin, heb André al vaker op TV gezien en om zijn optreden nu eens in het echt te kunnen meemaken, is toch een bijzondere ervaring. Hij praat de muziek in charmant Frans aan elkaar en vervolgens krijg je van het orkest de volle laag. Wat mij betreft mag het wel een paar decibellen minder. Niettemin een prachtige voorstelling van ons André en zijn Johann Strauss orkest. Volgens mij had hij de Fransen nog meer uit hun dak kunnen laten gaan als hij een medley, of hoe zeg je zoiets, van ook Franse muziek had gespeeld. Goed, om elf uur zat ik weer in de auto... en kom ik voor de dan afgesloten tunnel de Fourbière te staan. Wegwerkzaamheden. Je draait rondjes omdat de tomtom je steeds weer door die tunnel wil hebben. Ruim drie kwartier later zat ik pas op de A6 richting Mâcon. Vraag me niet hoe, want het was pikkedonker.
Naast mij wordt een huis gebouwd. Dat is trouwens nog zo ver weg dat ik er geen last van heb. Bungalows zijn in het dorp niet toegestaan, dus moeten ze een dak hebben en dan krijg je zoiets als dit. Een afgeplat dak. Het zou naar mijn idee steiler moeten zijn. Maar goed, de hele bovenverdieping wordt gewoon niet gebruikt en dus maakt men een ingewikkelde houten constructie van een heleboel dunne spanten. Daar komt dan een soort zwart zeil overheen, de panlatten en dan nog de pannen. Klaar. Toch jammer dat men zo'n bovenverdieping niet gebruikt. Denk dat het te maken heeft met de belasting (taxe foncière). Die wordt namelijk onder meer berekend aan de hand van de effectief te gebruiken woonoppervlakte. Als je dus in Frankrijk goedkoop een kasteeltje koopt met een heleboel kamers, dan moet je je realiseren dat je jaarlijks een zeer fors bedrag kwijt bent aan die taxe foncière.
Vanmiddag kwam de zon er dan eindelijk weer eens behoorlijk door. Morgen schijnt helemaal een zonnige dag te worden met zelfs een temperatuur van 18°C. In de moestuin staan de uitgebloeide artisjokken er nog prima bij. Toch zie ik om me heen dat collega's ze al met plastic zakken ingepakt hebben tegen de wintervorst. Misschien is het gemakzucht, maar ik heb dat zelf nog nooit gedaan. Door de beschutting van de moestuinmuur en het leggen van wat turfmolm rondom de wortels, komen ze elk jaar de winter weer door. Dat wil zeggen, zo'n plant houdt het ongeveer vier jaar vol en dan moet je nieuwe zetten. Met deze planten kan ik nog drie jaar verder. Lekker makkelijk.
Saai, donker regenweer en in de tuin bloeit nog een laatste oranje goudsbloem. Tja, wat moet ik van die bloem vinden? Volgens botanicus Nicholas Culpepper (1616-1654) is de 'goudsbloem
een plant die rijkelijk in iedere tuin voorkomt; zij is zo bekend dat
het eigenlijk niet nodig is haar te beschrijven'. Goed, dan gaan we naar Jack van Gelder. Elleku zondagavond presentator van NOS Studio Voetbal. Een opiniërend voetbalprogramma met vanavond de analisten Hugo Borst, Youri Mulder en Ronald Waterreus. Te gast is international Eljero Elia en het zal wel gaan over Oranje tegen Italië. Vaste vraag van Jack is altijd: én wat vonden we ervan jongens ? Of: was dit een elleboog of een elleboog, zeg het maar jongens. Zal het vanavond eens turven, maar hoezo jongens ? Hou toch eens op met dat gejongens. Nog zo een: zijn we klaar jongens ? Ik wel !
Elk jaar ga ik in Charolles kijken naar het Concours de Reproducteurs de la Race Bovine Charolaise. Honderdtwintig fokkers lieten gisteren en vandaag zo'n 760 gepoetste runderen zien. De bedoeling is om in de prijzen te vallen. In heel Frankrijk zijn jaarlijks dertig concoursen van dit ras, maar de belangrijkste is die van Charolles. Er komen zelfs kijkers en kopers uit het buitenland op af. Nu organiseert La Société d'agriculture, in het kader van haar Festival du Boeuf op vijf en zes december, een fotoconcours met als thema: Le bovin charolais dans tous ses états. Omdat ik inmiddels een aardige verzameling heb, zal ik een foto insturen. Zou leuk zijn ook eens in de prijzen te vallen. Geen idee trouwens wat die prijzen zullen zijn. Het zal wel niet, maar zo'n beker zou al heel mooi zijn, denk ik.
In de serie vetbollenvogels doen we een koolmees. Wist niet dat die zo'n aparte pootjes heeft. Waar een macro al niet goed voor is. Niet goed ben ik overigens geworden van het trojaanse virus. Ben er de hele dag mee bezig geweest en uiteindelijk is het gelukt. Pfff... ben hem kwijt. Nu het griepvirus nog.
In Saint Julien de Civry is men bezig met het opknappen van een huis naast de bakker. De houten voorgevel begint er al aardig uit te zien. Nu heb ik horen zeggen dat er de praktijk van een dierenarts in komt. Dat lijkt me sterk, maar vooruit als het waar is krijgt hij in ieder geval een prachtig mooi pand. Zelf heb ik op dit moment eigenlijk meer behoefte aan een PC-arts. Vanmiddag heeft zich namelijk een hoax-grappenmaker op mijn PC genesteld met zijn Windows System Defender programma. Doodleuk krijg ik om de haverklap pop-ups met enge mededelingen dat mijn PC niet beschermd is en er allerhande virussen gedetecteerd zijn. 'Druk op OK als u ze wilt verwijderen'. Ja duh, dan wordt het nog veel erger. De vraag is hoe ik zijn handel er weer afkrijg? Enfin, moeilijk, ingewikkeld... zit te wachten op een email van het PC-crisiscentrum in Groningen.
In Paray-le-Monial is nog niet zolang geleden een Grand Frais geopend. Dat is een fantastische verswinkel van vooral groente en fruit. Ook exotisch fruit waarvan je je afvraagt wat het zou kunnen zijn. De groente wordt met een vernevelsysteem vers en fris gehouden. Een geinig gezicht, als je er langsloopt lijkt het een fijne mist. Er zal vast wel onderzoek naar gedaan zijn dat die nevel absoluut geen kwaad kan. Ik doel dan op eventuele bacteriegroei in het systeem. Tien jaar geleden zijn namelijk na een bezoek van een bloemenexpo in Noordkarspel zo'n dertig mensen aan legionella overleden door besmette waterdruppeltjes. Kijk, dat soort dingen, daar denk je dan aan. Maar goed, nogmaals: een fantastische verswinkel.
Heb een standaard met vetbollen vlak voor het keukenraam gezet.
De bedoeling van die vetbollen is dat ik op een meter afstand van binnenuit (!) de vliegende fauna op de macro-stand kan fotograferen. Tenminste als ze stilzitten of hangen. De eerste vangst is een pimpelmees. Druk beestje, de foto mag nog wel iets scherper en zijn kop en rug wat blauwer, maar het is er wél een. Om je kennis over vogelgeluiden te testen is er trouwens een leuke vogelquiz op vogelvisie.nl. Succes !
Op de keukenkast gaf het weerstation (van de Aldi) de hele dag een zonnetje aan. Nou vergeet het maar, mist, regen en koud. Geen feest om buiten een foto te maken dus ik pak er een van de Argentiniëreis. Geen nullen maar vicuña's die in het wild leven in de Andes op een hoogte van meer dan vierduizend meter. Nu is het bijzondere van deze dieren dat ze ’s werelds meest hoogwaardige wol dragen. Vicuña-wol is dunner, zachter en warmer dan ieder andere wol op aarde. Geen wonder dat in het Incarijk alleen koningen zich mochten hullen in vicuña-wol. Na die tijd is het dankzij het stropersgilde snel achteruit gegaan met de dieren. 
Door internationale bescherming lopen er tegenwoordig weer meer dan 125.000 vrij in de Andes rond en is een bescheiden handel in vicuña-wol weer toegestaan. Voor een sjaaltje bij Oger in de PC Hooftstraat, moet je dan wel al snel denken aan een bedrag van drie nullen.
Omdat de hond er ook wel eens wat langer uit wil, is de zondag
ingeruimd voor een boswandeling. Dat is uitgelaten genieten voor Didi.
Naar hem roepen van kom hier, heeft dan geen zin, wél een hand in je
jaszak steken en je arm in de rondte bewegen, dan komtie. Frolicjes, dé
uitvinding van de eeuw voor de hondenopvoeder. Goed, in het bos hoop je
in dit seizoen zelf ook te genieten, bijvoorbeeld door het scoren van
een vliegenzwam. Dat zijn die witgestippelde rode, wie kent ze niet?
Zeg het maar, misschien het verkeerde bos ? Geen vliegenzwammen, wel dit handjevol ik gok op melkzwammen. Niet dat ik er trouwens behoefte aan heb om die dingen te eten, maar gokken zou dan wel eens linke soep kunnen zijn.
Een laatste kleurige Beaujolaisfoto denk ik, want het gaat nu snel met de bladeren. Zeker met de harde wind en de regen. 
Brrr, binnenzitweer en ja dan lees je in Le Journal dat Marcel Sabatier zich dit jaar de beste Jambon persillé-maker van de wereld mag noemen.
Nou van de wereld, dat is wel erg chauvinistisch. Van de week vond in Dijon het jaarlijkse Concours du jambon persillé de Bourgogne plaats.
De producten van 32 kandidaten werden door veertig juryleden geproefd.
Een deurwaarder hield een oogje in het zeil dat de juryleden niet onderling met elkaar overlegden en ook geen contact hadden met het publiek. Als ik dit zo lees, dan denk ik dat de Fransen er als geen ander zo'n geweldige poppenkast van kunnen maken. Van de andere kant, waarom ook niet?
Eén van de 200 romaanse kerken in het departement Saône-et-Loire is de Eglise Sainte Madeleine van Charnay les Mâcon. De kerk is in 1971 volledig gerestaureerd. Bijzonder zijn de glas in lood ramen. Op het kerkhof ligt ene Claude Brosse begraven. Dat was een eenvoudige wijnboer uit Chasselas. Dankzij hem werd de Mâconnais als wijngebied beroemd. Het verhaal gaat zo:
In de 17e eeuw vertrok Claude Brosse naar Parijs om er de wijn uit zijn streek bekender te maken. Hij laadde twee vaten met zijn beste wijn op een kar en na 33 dagen bereikte hij de hoofdstad. Hij reisde door naar Versailles, waar hij een mis in aanwezigheid van de koning bijwoonde. Na de dienst ontbood Lodewijk XIV de onbekende kolos. Zonder schroom zette Claude Brosse het doel van zijn reis uiteen: hij wilde zijn wijn verkopen aan een heer. De koning proefde de wijn en vond hem beter dan de wijnen uit Suresnes en Beaugency, die tot dan toe aan het hof werden gedronken. De wijnen van Mâcon werden enorm populair aan het hof en de dappere wijnboer werd een rijk man.
(Bron: Michelin De groene gids: Bourgondië door Tineke Pockelé)
De bakker in Saint Julien de Civry bakt een paar dagen per week extra lekker stokbrood: pain festive. Zo'n brood moet je bestellen of reserveren en daarom ligt er elke donderdag eentje voor me klaar. Tegenover de bakker wonen Harm en Jee. Het prachtige pand was een jaar of tien geleden nog een hotel. Harm kan er een heleboel over vertellen en iedere keer als ik bij de bakker naar buiten kom denk ik, nu wil ik toch eens een keer naar binnen. Maar ja, dan zijn ze er weer niet. Enfin, vandaag of morgen zal het er wel een keer van komen. Gebeurt er verder nog wat? Jazeker, dankzij de regen heb ik een website kunnen updaten in verband met het tijdig kunnen bestellen van echt unieke kerst- en nieuwjaarskaarten. Je zou gewoon eens op die site in de kaartenmolen moeten kijken, want dan zie je dat ik niks teveel zeg. Bestel ze !
Niet dramatisch, maar vandaag af en toe wat zon. Wel waait er een harde koude wind waardoor de griepverschijnselen niet echt veel minder worden. Zou ik dan toch nog aan een griepspuit moeten? De paarden wapenen zich met hun nu aangroeiende wintervacht tegen de kou. Svás is helemaal bevrijd van zijn hoefbevangenheid en is weer de dominante merrie van het stel. Over een paar weken krijgen ze hun verplichte jaarlijkse griepspuit. Daar is geen discussie over mogelijk.
Als het regenachtig is, wil ik nog wel eens kijken naar de buienradar van Meteox. Die site laat (vooralsnog) alleen buien zien. Motregen en ook mist is te fijn om gemeten te kunnen worden. De radar kijkt er als het ware doorheen. 
Nou moet je een gegeven paard niet in de bek zeiken, maar het is toch knap vervelend dat je
de hele dag tegen mist en miezer zit aan te kijken, terwijl het er op de Meteox redelijk gezond uitziet. De combinatie van een motregenradar met een buienradar is veel prettiger. Je weet dan waar je aan toe bent en je kunt het gewoon beter hebben.
Het weer is omgeslagen. Gisteren was het nog 18°C en vandaag een harde, koude wind met regenbuien. De laagstaande zon liet eind van de middag boven het bos van Dyo nog even een regenboog zien. Niet echt een joekel, maar het kon minder. De komende dagen blijft het koud kwakkelweer en dus gaat het moestuinwerk er bij inschieten. Ook de halfgeknipte coniferenheg zal op betere tijden moeten wachten. Toch fijn om dat voor jezelf zomaar allemaal te kunnen beslissen. Stel namelijk dat het de hele week nog mooi weer zou zijn, tja dan valt er weinig te kiezen.
Vandaag Allerheiligen en morgen Allerzielen zijn van die katholieke feestdagen om stil te staan bij de doden. Op Franse kerkhoven worden graven schoongemaakt en bloemen neergezet. Het is een drukte van belang. In Argentinië zijn uiteraard ook kerkhoven, maar daarnaast zie je in het binnenland langs de wegen ook regelmatig van dit soort, ja het lijken wel versierde bomen. Onder de boom of struik staat een stenen bouwseltje.
Aan de voorkant is het open en er bovenop staan bloemen van kunststof. De kleur rood overheerst. Wat de betekenis en symboliek ervan is zou ik zo niet kunnen zeggen, maar in ieder geval is het een indrukwekkende, bijzondere vorm van dodenherdenking.
Als je een grote moestuin hebt, dan zijn pompoenen en sierkalebassen makkelijke en dankbare bodembedekkers. Dit jaar is de oogst van een perceel van vier bij vijftien meter gigantisch. De hele handel ligt buiten kleurrijk in emmers, op tafels en stoelen. Als ik het zo bekijk is het wel wat overdone. 
Nu zijn inmiddels de geraniums uit de blauwe kar gehaald en misschien is het decoratiever om ze daarin te leggen. Dat wordt wel vaker gedaan. Van de andere kant heeft dat ook weer iets kitscherigs. Enfin, zal er nog eens over nadenken. En dan weet je het wel.
Het bruine chocolademonster viert weer eens haar verjaardag. Net zoals vorig jaar laat zij zich voor de foto met alle plezier iets op haar hoofd zetten. Ze kan dan wel zielig kijken, maar ondertussen houdt ze het verjaardagscadeau, een gerookt varkensoor, verduveld goed in de gaten. Zo'n dompie is het nu ook weer niet.
En ja, dan is het feest. Dubbelfeest eigenlijk want vandaag is Baptiste thuis gekomen. Ons nieuwe buurjongentje. Jean Pierre heeft er woensdagochtend tegenaan moeten racen om op tijd het ziekenhuis te halen. Een half uur later is hij geboren, 3260 gram. Bienvenue Baptiste !
Al de hele week is het mooi zonnig weer. Een graad of vijftien. Door de dip van vorige week zijn veel mensen verkouden geworden. Zelf voel ik me weer prima ter been en ben druk bezig in de tuin. Schoffel de schoffel en opruimen. Toch prettig om dat nog te kunnen doen, want als het weer omslaat is het wat mij betreft gebeurd met de tuin. Enfin, wat er wel gebeurt is dat de bladeren van de bomen beginnen te vallen. De vruchtbomen het eerst en deze populier is ook al een eind op weg. Goed is nu te zien dat deze bomen erg populair zijn voor de maretak. Ook zie je ze wel op appelbomen en de meidoorn. Die wintergroene bollen in de bomen zonder bladeren geven een bijzonder, zou haast zeggen soort kerstboomeffect.
In het domaniale bos van Charolles werd vanmiddag, ik dacht de zesde canicross-etappe gehouden van de 5e Trophée Sud Bourgogne. Huh canicross, wat is dat? Kort gezegd is het een loopwedstrijd met je aangelijnde hond. Dat kan door er als baas achteraan te rennen (zie ik mij niet doen), maar het kan ook met een mountainbike of met een soort opstapdriewieler (komt al meer in mijn richting). In principe kan het met elke hond gedaan worden, al is de Husky veruit favoriet. Oorspronkelijk komt de sport uit Frankrijk en is van daaruit overgewaaid naar België en zelfs in Nederland is men inmiddels actief, al ligt daar vooralsnog het accent op meehollen. Tja, is het leuk?
Wat mij betreft om er naar te kijken in ieder geval wel.
Vanaf de Mont Brouilly in de Beaujolais. Moet er nog aan wennen, maar dat uurtje extra wintertijd begin je wel te merken. Hooguit om vier uur 's middags is het licht nog sterk genoeg om een foto te maken. Daarna is het al snel donker. In de Beaujolais heb ik inmiddels mijn vaste adresjes. Je zou het misschien niet denken, maar er zijn toch nogal wat smaakverschillen in de tien Crus en dan is het leuk om het eens af te wisselen. Vanmiddag was de beurt aan de cave coopérative van St.Etienne-des-Oullières voor hun Côte de Brouilly. Het is de meest zuidelijke Cru van de Beaujolais, heeft een donkere kleur en is behoorlijk stevig en vol. De cave had hem nog in Bag in Box van 2007 en die is nu prima te drinken.
De kleine vuurvlinder. Een centimeter of twee. Was vandaag de dahlia's aan het rooien en zag er een aantal rond de chrysanten vlinderen. Het is trouwens de tijd van de chrysanten, overal bij tuincentra en supermarkten hangen borden met: Les Chrysanthèmes sont arrivées ! Vergelijkbaar met de Beaujolais nouveau, met het verschil dat die chrysanten met Allerheiligen op 1 november massaal in potten op de Franse kerkhoven worden gezet. De Beaujolais nouveau arriveert pas de derde donderdag van november. Niet om te bewaren, gewoon om direct op te drinken, als je het lekker vind tenminste.
Fraai zonnig weer vandaag en met 15°C begin je zo langzamerhand weer te acclimatiseren. Ook prettig om na drie weken je Volkskrant weer eens te kunnen ophalen in La Clayette, én hij was er ! Heb hem vanmiddag toch nog maar even op de keukentafel laten liggen om eerst een wandeling te kunnen maken. Rondje molen. Je wilt wel eens zien of er nog wat veranderd is. En ja hoor, de herfstkleuren beginnen toe te slaan, zoals op dit vakantiehuisje bij La Beuratte. Jammer genoeg is/wordt het behoorlijk verwaarloosd, maar met die rode klimop lijkt het nog heel wat.
De mooiste foto's laat ik afdrukken bij Leclerc in Paray le Monial in het formaat 50x70cm en dat is best groot. Het zijn Fujiprints op glanzend papier voor nog geen zes Euro per stuk. Liever heb ik ze op kristalglanspapier, maar ik zou zo niet weten waar je dat, voor dat geld, voor elkaar krijgt. Gisteren kreeg ik per mail bericht dat de foto's naar Leclerc verzonden zijn en vanmiddag stond ik op de stoep. Je verheugt je erop, maar helaas pindakaas, nog niet binnen. Goed, dan maar volgende week. Menhirs zijn het niet, dit bos met tegenlicht cactussen, toch denk ik dat dit wel eens de beste foto van de Argentiniëreis zou kunnen zijn. Heb hem iets bijgesneden voor het blog, in werkelijkheid wordt hij dus 50x70cm. Maandagmiddag nog maar eens proberen. Met vannacht ook nog eens een extra uur erbij, kan ik bijna niet wachten.
Vorige week heeft het een aantal nachten licht gevroren. In de moestuin liggen daardoor de bladeren van de druivenstruiken op de grond. Hier en daar hangt er nog een verdwaald, beschimmeld, druiventrosje en dat is het.
Nou was ik vandaag in Mâcon om een mooie expositie van schilderijen van Hiromi te bewonderen en omdat het fraai zonnig weer was, ben ik daarna doorgereden naar de Beaujolais. Toch met enige vrees dat ook daar de druivenstruiken kaal zouden zijn. Maar nee hoor, vanaf de Col du Fût d'Avenas was er een schitterend uitzicht op de nu gele en oranje wijngaarden van Chiroubles. Je zou er zo een schilderij van kunnen maken. Frankrijk op zijn mooist.
Omdat op het front het V-vormige logo ontbreekt, had ik twijfel of het wel een echte Traction Avant Citroën is. Vermoed dat het logo, en meerdere onderdelen eraf gesloopt zijn. Waar staat het geval? Om precies te zijn in Colonia del Sacramento in Uruguay. De cabine herbergt een aantal grote potten met planten en heesters die door de ontbrekende voorruit zelfs naar buiten bloeien.
Of het grappig is weet ik niet, maar die Traction staat ter versiering, samen met een aantal collega's, rondom het terras van een restaurant gedrapeerd. Nou ja vooruit, het is wél grappig.
Hoe gaat het met de verkoudheid? Moet zeggen stukken beter. Vanmorgen was er zon en ik heb zelfs wat in de moestuin kunnen werken. Denk dat we morgen gewoon weer tot de orde van de dag kunnen overgaan. Mooi zo !
Laatste reacties